TAKSYDERMIASTO

hayaku tsubusanaito

2011-10-07T13:37:00.000-07:00

zbyt mała jest gęba ludzka, na niektóre wielkie słowa. kto się martwi, niech se zwróci promień sam na siebie.

chyba nastąpiło we mnie zwiększenie podatności na wpływ spisku o całe 30,0000009%
dzieci zrodzone z telewizji i komputera.
co tkwi w języku
jeśli nie
kłamstwa

dziecko uczy się mówić, dorosły uczy się milczeć.

Dasein

2011-07-31T02:12:00.000-07:00

tak Się intelekt sam z mięsa defenestrował przez lipo
porzucając w cholerę ciało nieizometryczne
rozpruty przed byciem powszechnym zgnieciony
na miazgę w głowie, gdzie prądy kosmiczne
skończona materia, papka z symboli
za serce bryłę mam próżną więc boli
atandząc by wtłoczyć w rytm tchnienie dziedziczne

Geisha

2011-07-27T07:23:00.000-07:00

Projects#4

2011-07-22T12:51:00.000-07:00

mięso i ψυχή

2011-06-30T04:36:00.000-07:00

łolaboga kontakty z rzeczywistością to splot naderwanych kabli. odbiór bodźców zewnętrznych mi się zburzył dokumentnie, wszystko dociera rozmyte i niepewne, nie odróżniam tego co się śni od sytuacji codziennych. psychika rozsadza mięso od wewnątrz, jakby torowała drogę odpływu dla strumienia świadomości. z głowy wypadają koncepcje, które lepiej byłoby zachować w ukryciu. wywalam ja się z siebie jak zupa z kipiącego gara. odczuwam dzikie zmiany, ale też jakąś natrętną pewność, że wcale nie nadeszły. najprawdopodobniej zawsze tak było, chociaż dopiero teraz zaczynam rozumieć, że nie ma tak naprawdę żadnych światowych kontrastów. granica pomiędzy być-albo-nie-być musiałaby jednocześnie istnieć i nie istnieć, a czy jest lub nie jest, czy też jest i nie jest zarazem, zasadniczo nie ma żadnej różnicy, ani znaczenia. tak, jak nie ma ostrego podziału między mną a lustrzanym odbiciem, które stanowi pustkę posiadającą moje charakterystyczne cechy. bycie to scalona jedność z niebyciem, podwójna natura egzystencji nie ma żadnej przestrzeni 'pomiędzy'. nic nie dzieli życia i śmierci. wszystko jedno.
wszelkie istnienie spogląda w nicość, rozpoznając w niej własny kształt.
język ogranicza.

κοσμος

2011-05-19T11:01:00.000-07:00

czyli po co uczyć się greki, skoro można zmarnować czas na jakieś inne fatalne gówno;
moje quasioperetkowe śpiewy.

http://www.myspace.com/theguillotineeffect/music/songs/marry-me-cover-81972510

seria portretów part II;

2011-04-25T08:47:00.001-07:00

seria portretów part I;

2011-04-24T14:49:00.001-07:00

Спутник

2011-04-03T06:13:00.000-07:00

Jungle Planet Munny project

2011-03-25T11:59:00.001-07:00

wszechświatzwora

2011-03-24T08:55:00.001-07:00

pękają oceany bez korzeni w celowości

Eye pop

2011-03-20T11:43:00.000-07:00

Oczywiście nie wyszło tak, jak miało.

Psycho Munny dotted

2011-03-18T14:54:00.000-07:00

Mój nowo twór.

zginą wszyz jadłko smos

2010-12-05T14:48:00.000-08:00

próbowałam dzisiaj rozkminić metodę jakiegoś wybiórczego oddychania, które pozwoliłoby mi inhalować tylko niektóre składniki atmosfer innych planet. gówniane jest życie ludzkie jako specyficznej kategorii bytu. nie chce słyszeć nic na ten temat. myślę, że światy w nieskończenie coraz większej skali ulegają zmianom z odpowiadającą ich wielkości prędkością. wszechświat pędzi. jakieśtam szalone struktury żyją szybciej. nam się zdaje, że wolniej bo jesteśmy brudem i drobinkami. robaki mają możliwość ogarnąć pewnie jakieś analogiczne wrażenia. marzę sobie, że przebijam się w nieskończoność przez narastającą komplikację sfer i wyobrażam sobie lukę w przestrzeni z zupełnie inną skalą czasu, gdzie mogłabym się wreszcie wyspać. to ta słabość świadomości że, w wyobrażeniach zawsze się pojawia jakieś zewnątrz poza wszystkim. i niestety zawsze rozbijam sobie łeb o tę wyimaginowaną powłokę, która miałaby stanowić granicę kosmosu.

Jazzda

2010-09-20T11:49:00.000-07:00

Przy ostrym zakręcie, szarpnął niedbale za kierownicę. Przejechał brrrrrawurowo bezdomnego, rozniósł go dosłownie w pył. Gdyby widziała to królowa Anglii, połknęłaby własnego krótkonogiego psa. Ściany mają uszy, a społeczeństwo nie. Trzęsącymi się dłońmi wygrzebał z kieszeni marynarki papierosy i zapalił od strony filtra. Matka była lekarzem, ojciec nie był wcale. Wkurwiony rzucił zapalniczkę w tył, rozniecając ogniskowy płomień na siedzeniu. Gdybyśmy tylko mogli przestać na siebie krzyczeć. Tego dnia zginęło wiele mrówkowych populacjiBANG!
Z jego subiektywnego punktu widzenia nie istniał w świecie. Nie mógł nigdzie siebie znaleźć.BANG intelekt czynny i możnościowy. firefox nie wie co oznacza takie słowo, za to ja muszę.
Zbliżając się do klifu pociągnął ostatni łyk wódki.

Full Blast w Powiększeniu

2010-09-17T03:53:00.000-07:00

Wczoraj to był dobry lot. Planowałam wykonanie koncertowych zdjęć, ale wizja utraty wrażenia zadecydowała inaczej. Pożarła mnie jedna z tych dźwiękowych fal uderzeniowych, które już w pierwszej sekundzie pozbawiają życiowych czynności i wrzynają się w ciało jak jednoczesne przebicie miliardem napchanych kwasem strzykawek. Oddychanie jazzem, połykanie połamanych nut, wchłanianie agonii, to jest to, co wysusza ci oczy samymi decybelami i pozwala zostać już nie żyjącym, acz jeszcze nie martwym uczestnikiem dogłębnie pojebanej muzycznej historii. Teraz powiem wam co się tam wydarzyło.
Kiedy już cały klub zaczął wirować i mieszać zawartość sali jak zardzewiały mikser, próbowałam zatrzymać nadciągający z oddali sztorm jedną ręką. Wtedy niestety odpadła, przy okazji bijąc po łbie faceta ze szczypcami zamiast uszu. Po chwili wyrosły mi dwie nowe, z dodatkową funkcją piskliwego krzyczenia, więc zabrałam się za sterowanie błękitnym trójmasztowcem. Spływałam po pokładzie w rytm perkusji od lewej do prawej burty, a kisiel mówił mi po imieniu. Gdybyś była głodnym ręcznikiem, co byś wytarła !?!? Ja myślę, że starłabym ziemię z jej własnej powierzchni tworząc idealną, czystą, jasną. gładką kulę.
Tutaj pragnę umieścić powieloną do +nieskończoności literę E.
EEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE itd. Dokładnie tak było.
Jak to określił mój drogi towarzysz, nastąpiła także kłótnia słoni. Balustrada karmiła swoje młode kurwy najemnikami z nieistniejącego już Edo. Opowiem, co się wtedy działo. Para byłych pracowników ZUSu stała na moście podczas burzy. Zamiast deszczu noże bez rękojeści. Rozpaczliwe krzyki i lament nieznośny. Facet próbuje przekonać facetkę, żeby nie popełniała samobójstwa i o to cała kłótnia rozchodzi się kolorowym echem po okolicznych budynkach, które nie wiem dlaczego, leżały bokiem i pluły. Gościu i gościówa krzyczą na siebie, charczą, smarkają, kaszlą, piszczą, biją, rzygają, całują się i pieprzą, piszą sprawozdania; w końcu ona skacze.
Ale to on zdycha.

To moja recenzja koncertu Full Blast.

Mięso.

2010-09-13T13:16:00.000-07:00

Krojenie mocno posuniętych wiekowo parówek na plastry i smażenie ich na płaszczkopodobnej patelni może wywołać tylko dwa rezultaty. Albo zamienią się w szkaradnie wygięte mikro mięsne czapki kapitańskie, albo co gorsza, spuchną w niespotykany sposób i z balonową gracją odfruną przez wentylator. Kiedy byłem jeszcze zielony i niewąsaty nie raz obsypywano pochwałami mój ponadprzeciętny talent kulinarny, jednak seria niefortunnych przypadków zniweczyła perfidnie plan pozostania zawodowcem w tej dziedzinie. Mimo to jestem zadowolony ze swojej aktualnej pracy w rzeźni. Mój szef to tępy dupek, ale nie przeszkadza mu kiedy chodzę po spichlerzach w kobiecych strojach.
ąk ąk ąk nie mam weny. Dawno dawno temu do rzeźni przybył zachwycający murzyn albinos, pan Malkin, a ja na jego dazzling widok chwyciłem siekierę, gaśnicę, kota i ciężarówkę po czym dumnie wykrzyczałem 'widzę cię w sosie beszamelowym!'
Pamiętajcie dzieci, krojenie i smażenie starych dziadów nigdy nie kończy się źle !

the end

Buk

2010-09-08T13:17:00.000-07:00

dr. otto 22:15:41
nie ma diabła
ja 22:15:51
gdzie?
dr. otto 22:15:57
to tylko bóg gdy się upije
ja 22:16:10
nie ma boga
ja 22:16:14
to tylko ja gdy sie upije

lam par cisię krzysię.

2010-09-08T12:20:00.000-07:00

kilka moich very starych obrazów.

Anata wa... dare?

2010-09-07T09:27:00.000-07:00

Spadając dramatycznie ze schodów, przypomniałem sobie kim jestem. To pierwszy raz, gdy żywot wkręca mnie w sytuację tego typu i mógłbym przysiąc, że adrenalina wypłynęła mi nosem. Wąsko tu bezlitośnie i stromo jak na najmniej przyjaznych zboczach Mt. Fuji. Grawitacja przez moment zadziałała odwrotnie, wystrzeliwując mnie w przestrzeń. Byłem kroplą strzepniętą niedbale z dopiero co umytych białych włosów niezadowolonej mieszkanki piątego piętra. Jestem pewien, że lśniłem i mieniłem się bosko w delikatnych strumieniach światła, które nieśmiało narzucały się klatce schodowej zza totalnie zasranego okna. Tak, olśniło mnie, nareszcie zrozumiałem co to jest człowiek. Prawda dotarła do mnie nagle, ale tak jakby to jakaś anamneza sieknęła ostrzem w odpowiedni obszar mózgu; miałem tę wiedzę w sobie, a teraz to ona mnie wchłonęła bez reszty. Frunąc na zwolnionych obrotach, z rozrzewnieniem wpatrywała się we mnie coraz bliższa mi podłoga. Usta zdołały wyartykułować tylko ciche 'no cóż', a po chwili wydobyło się z nich więcej mojego wnętrza niż kiedykolwiek. Sadystyczny dotyk szorstkiego betonu na twarzy, skojarzył mi się ze śmiertelnym ugryzieniem przez jakieś dzikie zwierzę; jedyne co widziałem to krew. Zapach świeżych ran jest nie do zniesienia, czujesz go w nosie, w gardle, w płucach, żołądku, kolanach, oczach, rzęsach. W tamtej chwili zarzygałem chyba cały świat, aż popłynęły łzy i zaczął się szalony kaszel. Stojąca wciąż na szczycie schodów FemaleGeorge01, która kopnięciem wprowadziła mnie w krainę bólu, śmiała się i krzyczała niezrozumiałe dla wszechświata slogany reklamowe. Za nią zmaterializował się z próżni George02 i z ich kłótni wyłapałem tylko jego słowa. Zostaw tego pedała, mówił, naprawdę nie musimy nic z tym robić. Ona zamilkła, zadudniła wściekle obcasami dokładnie tyle razy, ile stopni miały schody i zobaczyłem jej buty tuż przy mojej pokiereszowanej twarzy. Kiedy odwróciła mnie na plecy i wepchnęła CZ-75 w mój przełyk, poczułem tylko, że fikuśnie powykrzywiane kończyny, zdawały się nie należeć już do mnie. Strzeliła bez zastanowienia. Kula przeszła na wylot, żłobiąc drobne wgniecenie w podłodze. Całe ciepło wylewało się ze mnie poprzez kolejną rwącą rzekę krwi. Zimno, coraz zimniej. Czułem jak drętwieją mi usta. Jak bardzo nie mam już siły i jak łatwo pogodzić się z takim stanem. Cieszę się, że umieram jako ja. Gdybym był kimś innym, mógłbym żałować, że to koniec, a tak jestem wdzięczny za nicość po śmierci. Bo przecież skoro nie ma nic po śmierci, to tak jakbym swobodnie żył dalej moim pustym życiem. Jestem wieczny.

Ja jestem śmierć. -> stare;

2010-09-07T09:25:00.000-07:00

Innego wyjścia nie było, jego żywot musiałam z miejsca ukrócić, od razu. Niezwłoczność tu określeniem byłaby nieadekwatnym, gdyż zwłoki jego po całym się walały kwaterunku. Flaki przejawiły były zachowanie zaiste jak po wypuszczeniu z pierdla, radośnie wyskakując i przypuszczalnie usiłując każdy zakątek chawiry zwiedzić. Aż przykrość jakaś przepastna ogarnia, że je po kolei będzie trzeba z abarotem do ziutka wpakować. Póki co pora szluga na warę kopsnąć i czym prędzej do umysłowej równowagi powrócić. Supełki wiążę na jelitach i tak kontempluję sytuację sobie. Innej możliwości nie odnalazłam, zatem jegomościowi zmuszona byłam kosałkę przyżenić. Glinom sprzedałby mnie ani chybi, psubrat sukinsyn, zasłyszał co nieco o przekrętach mych i zjawił się osobiście szantaż zapodać. I rzecze mi oko w oko, bezwstydnie, iż się przed władzą rozpruje, sekrety ściśle tajne kawą na ławę wyrzyga, a ona mnie z przyczajki załapie i pojmie niczym zbrodniarza nędznego z rynsztoku. Niecny czyn ten odrazę łejkapi w mózgowiu mym, aż do tej pory z trzewi odbieram rozedrgane sygnały wściekłości, która za mnie cały problem rozkminiła. Gdyby jeszcze łaskawa była likwidować syf ten, co pozostawia, ja byłabym się skłonna z własną agresją hajtnąć. Się przejęłam, kurwa. Trzeba zdekonstruowanego konfidenta posprzątać nim prosto ze mszy wieczornej na kwadrat wjedzie współlokatorka i jej pierworodna. Zacna to szmula i pojętna, acz od moich spraw lepiej sukcesywnie dystansować ją. Szczególne względy bezpieczeństwa.
Rychło uwinęłam się z porządkowaniem waćpana denata i cmentarz powtórnie na zwykłe mieszkanie wymieniłam. Po środku korytarza sterczę, filując na rodzinną atmosferę jaką dwie ustatkowane współmieszkanki moje wydzielają. Podobno kochają się mocno, jednakże nie lecę w taki kit. Kilka razy dziennie rozpierdala mnie owo zagadnienie, jak można żyć na multiplayera, odpowiedzialności dawać się pożerać. Potem dzwoni telefon, się zlecenie kolejne sączy ze słuchawki i na uszach zawija, wpływa na ostrość. Jak cyngle źle dobrane mnie zaślepia. I już jestem założycielem butów i płaszcza. I już wybywam i już naginam jak szaleniec po ulicy, na rzeczywistość i stabilny świat nie oglądając się. Swoje mam powołanie, dynamit, dopalacze, żadne takie barachło jak życie moim się szacunkiem i zainteresowaniem pochwalić nie może. Nic w tym świecie dla mnie, nic dla świata we mnie, a że egzystuję to jakaś koincydencja zjebana i dysonans ewidentny. Biegają faszyści i tufty wokoło, twista tańcują bezczelnie, na murach się wpisują w historię. Szpiedzy, Inwigilacja Rządowa Wszechobecna, jak Matka Boska Gromniczna, ja wiem dokładnie na co społeczeństwo chore jest. Okazyjnie się rypnąć zdarzy pacyną w absolut, to niczym jebnąć o futrynę zbyt niską, w szyld poniżej oczekiwań zawieszony. Wtedy patrzonko na prawdy promyczek zbawienny jest dane i rzeczy niewerbalnych ogarnięcie najpełniejsze i już tylko dryn jakiś znośny pomógłby nawalić się niemiłosiernie, upiększyć chwili ton. Także mózgować tęgo nie trzeba, coby tajemnicę wszechświata w szklance burbonu odszukać, tę każdy nawet omni-impotent we łbie pomieści.
Arbait przybycia oczekuje, tako i bujam się przez porę nocną w kierunku odgórnie ustalonym, ćmy plwające na siebie i żrące się nawzajem mijam, toksyczne, szlochające kwasem, beton się topi, całe miasto w betonie topi się, a pustynia rozstępuje. A kolejny mój dzisiejszy pacjent wieczorny, źródło hajsu na tydzień nadciągający, to nie znowu jakiś rikłest wyszukany, to z masłem bułki drobny fragmencik, okruchy wręcz raz już przeżute. Zza muru ostrożnie, obczajam delikwenta, nieprzesadnie urodziwy osobnik, gały wyłupiaste, dziurwy nosowskie jak wrota międzygwiezdne, pod nimi wąsowicz bujny szarobury. W rękojeściach kapotę jakąś i teczkę dzierży, niczym gałęziami oplata, cykorem zakwita. Że lokalizację wybrał wyludnioną wybornie, no to ja prosto z mostu do ofiary skaczę z głosem opanowanym. - Nie mój to rewir, co ukrywasz waćpan skrzętnie, jakie to duszne wiadomości, ciasne informacje, szkoda dla czyjego to zdrowia, ja tylko pana wyleczyć przybywam szlachetnie, chodź mi raczej na pospolitego wyglądasz doliniarza. - po pełnej napięcia zaskoczenia chwili, bezgłośne pytanie jego nastąpiło. – Za co? Dlaczego? - ceregiele są mi zbędne. Więc mu prosto między dziurszlaki przekrwione syntezę wszelkich dobitnych argumentów w postaci poligonalnej lufy mojego HK USP wytoczyłam uprzejmie. Pięciu swoich minut na pacierze otrzymać już nie mógł, dramatyczniowsko mi jedynie krwią, zupą słoną brudną od kłamstw zapłakał. W limfatycznym oceanie odświętnie mu było. Trudnego tu nic nie ma i żaden mnie nie kąsa frasunek. Destrukcja także sztuką zalatuje nad chmurami. Jak gdy obraz zapyziały wstrętny z premedytacją namalujesz, się gawiedź bulwersuje, na prowokację nabiera, acz respekt ją przeszywa niepomierny. Identycznie toć z trupami, głupio cudzy twór oblukiwać, a nie takie one straszne, jak się je samodzielnie namaluje. Zwłaszcza gdy taka godna jak dziś sceneria.

Mapa miasta z mojej głowy.

2010-09-07T07:00:00.000-07:00

Specjalnie dla państwa próba rozplanowania wystroju mojej świadomości